चला बे खेळाले…

लहानपणी जे काही खेळ चालायचे (खासकरून विदर्भ पट्ट्यातील खेळ ), त्यांची सुरुवात किंवा ज्याच्यावर ‘राज्य’ आहे त्याला जे काही बोलायला लागायचं त्यांचा हा संग्रह.

१) लपा-छुपी [म्हणजेच विदर्भातील ‘रेष्टीप’ हो  🙂 ] :
धा..वीस …तीस ….चाळीस….पन्नास……साठ……सत्तर……अंशी…….नवद्द……..शंभर…..
लपा का छुपा रे बा….डबल राज्य देणार नाही………….

२)कुकूच कु [रिंगणात खूप सारे जण आणि ज्यावर राज्य तो बाहेर]:

बाहेरचा                                                              आतली मंडळी
कुकूच कु…                                                          किसका कु ?

राजाराम का बडा भाई….                                     कायको आया ?

खेल खेलने…                                                      कोनसा खेल ?

सूर कि मुंडी…                                                      किसकी मुंडी ?

आणि मग बाहेरच्या नि ज्याची ‘मुंडी’ सांगितली त्याला आपला जीव वाचवत रिंगणाबाहेर पडावे लागे.आणि मग असाच पुढे खेळ सुरु राही.

३)नदी की पहाड?:
कोरा कागज फिक्की शाई…..
अजून डाव आला नाही…..
सांग रे गड्या,सुई का दोरा ? (एक निवडायच)
गाय का वासरू? (एक निवडायच)
नदी की पहाड????   
आणि मग ज्यावर राज्य आहे तो सहसा नदी म्हणायचा ,बाकी सारे जण विरुद्ध दिशेच्या पहाडावर जाऊन सेटल होऊन जायचे..आणि मग नदी च्या मधातून एकामेकांच्या पहाडावर जायचं…अर्थातच नदीतल्या गड्या पासून जीव वाचवत…

४)गिल्ली-दांडू मधल अब्बक…दुब्बक…तीब्बक….हे तर वर्ल्ड फेमस आहे .

ह्या सर्व खेळांमध्ये एक गोष्ट समान होती ती म्हणजे राज्य देणाऱ्याला निवडणे..अर्थात  ‘चकणे’ .
पाचात दोन किवा तीनात एक असे करत करत जो शेवटी उरेल तो राज्य देईल…
आजकाल मुल हि खेळ खेळतात कि नाही कुणास ठावूक…पण लहानपणी खूप मजा यायची,
विष-अमृत,हात्लाव्नी,लंगडी,बर्फ-पाणी ,चोर पोलीस च्या चिठ्या,लगोरी…आणि अजून बरेच काही…

तुम्हाला जर आणखी काही खेळ आठवत असतील,किवा त्यांच्या सुरुवात करण्याच्या पद्धती जर माहित असतील तर जरूर सांगा…

एक फोटो

एका सुंदर सकाळी सहज मामांकडे गेलो होतो.नेमके कारण म्हणजे मामांच्या छोट्या मुलीचा शाळेत जाण्याचा तो पहिला दिवस होता.तो क्षण काबीज करण्यासाठी मुद्दाम मित्राचा sony cybershot घेऊन गेलो.माझी धाटूकली मामेबहीण तर तिचे फोटो काढून घेऊन हौसेने शाळेला गेली.
मी घरी परत यायला निघालो तर सहज नजर अशोकाच्या त्या कठीण खोडाकडे गेली;हळूच एक इवलेसे नाजूक पान जणू डोकावून पाहत होते.नजर काही वेळासाठी स्तब्ध होऊन त्या पानाच्या हिमतीला दाद देत होती,आणि नकळत रुपित्रा मध्ये तो साठवून मी परत आलो…..

खूप दिवसानंतर..

माझं जीवन एक बेट आहे,विशाल सागरात एकटच उभ असलेलं…दुराग्रही माझ मन वरवर थोड खट्याळ आहे,पण आतून अंतर्मुख असलेलं…आठवणी आहेत ‘शर’ समान,सफेद दगडांवर दिसून येणारी रेषा जशी नाहीशी होते अगदी तश्याच गुडूप झालेल्या…’आशा’ आहेत सुर्योदयासारख्या,जणू रोज नवीन आलोक घेऊन मार्गस्थ झालेल्या…

ह्या बेटावर खाचखळगे पुष्कळ ,आणि मित्र म्हणून फक्त संथ गतीने धावणारा वेळ.
मी फक्त समोर जातोय…पण हाच ‘वेळ’ कदाचित कट्टर शत्रू असावा,जो हे बेट सोडून खुल्या समुद्रामध्ये मला बुडी मारण्यास अटकाव करतोय..

मग मी मागे फिरतो ,पाहतो सभोवतालचा काळोख…रिकामा आणि गडद होत जाणारा…

मग अचानक डोळ्यांसमोरून तरळत जातात त्या गोड….गुलाबी…विविधरंगी…आनंदी आठवणी..
आणि मग अचानक उर येतो दाटून आणि डोळ्यात साठते क्षारयुक्त पाणी…

थांबा,मला….मला एक किरण दिसतेय ….
क्षितिजावर बहुदा तोच ‘आशेचा’ तांबूस गोळा उगवतोय….

छे..आता नक्कीच नाही…आता ह्या बेटावरून जाणे नाही…
कारण तोच सहस्त्ररश्मी मला खुणावतोय…..
तो दिवस पुन्हा येईल ….
‘आशा’ सोडू नको…..

तु आणि पाऊस !

काल अचानक पाऊस बरसला.
वाटल,याच हे नेहमीचच…
कधीही केव्हांही येण,
त्रेधातिरपिट उडवून गोंधळ घालण…

पण या वेळीच्या पावसामध्ये काही गुपित दडले होते,
जणू राजरोसपणे त्याचे थंड थेंब चेहऱ्याशी लगट करत होते…

प्रेमाच्या या वर्षावासंगे भिजण्यास मीही तयार झालो,
तुझ्या आठवणींसोबत दंगेखोर पावसाशी मीही दंगा घालू लागलो…

पण..त्याने हे हेरले की तू इथे नाही,
आठवणींच्या फुलांसोबत त्याला काही देणेघेणे नाही…

मोक्याच्या वेळी तो पाठमोरा होऊन हळूच पळून गेला,
ऐन बहराच्या वेळी पानगळ देऊन गेला…

आता पाऊसही नाही…आणि आता गोंधळही नाही…
आता पाऊसही नाही…आणि आता गोंधळही नाही…
तुझ्या कोरड्या आठवणी घेऊन मी निशब्द उभा आहे…
तू कधी येणार? फक्त तुझीच वाट मी पाहतोय…
फक्त तुझीच वाट मी पाहतोय…

माझी होणारी ‘गाडी’…

हं ,मला बरोबर आठवतंय जेव्हा मी लहान होतो प्रत्येकाप्रमाणे मलाही मोठ्या चारचाकी अवजड गाड्यांच आकर्षण होत.ट्रक आणि  ‘महामंडळाची बस’ हि माझी आवडती वाहने.
काळ बदलला,जस जस वय वाढू लागला माझ आकर्षण आकाराने कमी अवजड आणि कमी चाके  असलेल्या गाड्यांमध्ये वाढू लागल.जेव्हा मी १० वर्षांचा होतो उन्हाळ्याच्या सुट्ट्यांमध्ये मामांकडे यायचो आणि स्कूटर वर बसणे म्हणजे मला स्वर्गसुख वाटत होत.आणखी काळ बदलला आणखी वय वाढल आणि माझ लक्ष तब्येतीने कमी असलेल्या ‘स्लिम’ गाड्यांकडे वळाल.आता मी हिरो- होंडा च्या प्रेमात होतो…मग जेव्हा गाडी चालवायला शिकलो,तेव्हा ‘आजच आकाशी झेप घेईल ‘! अशी स्वप्ने मला पडू लागली.

मी हे विसरलो होतो कि माझे गाडी प्रेम जसे उतरत्या क्रमाने होते त्याहूनही दुप्पट वेगाने चढत्या क्रमाने पेट्रोल चे भाव वधारत होते.जेव्हा पेट्रोल चे भाव ५० रु च्या आसपास होते तेव्हा ठरवलं होत कि पदवीधर झालो कि एक ‘सुंदर’ गाडी घेऊ…पण आता असा वाटतंय एखादी नवीन ‘सायकल’ घ्यावी ;D (जेव्हा पेट्रोल ७१ रु प्रती लिटर आहे) आणखी एका वर्षाने पदवी मिळेल …गाडी पण मिळेल(?) पण पेट्रोल??? ते मिळेल? (कदाचित १५० रु प्रती लिटर ने मिळेल).आता अस वाटतंय कि अवजड गाड्यांची इच्छा बाळगत सुरु झालेले हे स्वप्न ‘सडपातळ’ सायकल वर येऊन संपेल…
आता विचार करतोय जेव्हा पृथ्वीच्या पोटातील  पेट्रोल संपेल तेव्हा काय होईल??? विचार न केलेलाच बरा.. 🙂

सुरुवात…

मी काही दर्जेदार लेखक नाही…आणि कवी वगैरे तर मुळीच नाही,त्यामुळे माझ्या पोस्ट्स मध्ये लयबद्धता आणि सुसूत्रता असण्याची शक्यता जरा कमीच आहे.पण तरीही आता राहवत नाही,जे खूप बोलायचं राहून गेल ते इथे मांडायचं आहे.

अनेकदा वाटायचं आपण पण ब्लॉग लिहावा पण आळशीपणामुळे ते आजपर्यंत साधल नाही ,असो ‘देर आये दुरुस्त आये’ अस म्हणून आजपासून ह्या लिखाणाचा शुभारंभ करतोय.आता सद्यस्थिती मध्ये डोक अगदी रिकाम आहे,पण उद्यापासून लिहण्याचा प्रयत्न करेल.अगदी तार्किक भाष्य जमणार नाही पण मोडकी तोडकी सुरुवात तरी होईल हे नक्की…शेवटी काय सुरुवात महत्वाची .