भगवद्गीता…

भगवद्गीता…साऱ्या जगाचे सार जणू आपल्याला भेट देण्यासाठी भगवान श्रीकृष्ण यांनी अर्जुनाला केलेला उपदेश.भगवंतानी सांगितलेल्या त्या ज्ञानाचा उद्देश फक्त अर्जुनाला उपदेश करण्यासाठी नव्हता,तर अर्जुनाला माध्यम बनवून संपूर्ण मानवजातीला एक दिशा देणे,मानव संस्कृतीची घडी बसवणे हे भगवंताना त्यामधून सध्या करावयाचे होते.जेव्हां सामान्य मनुष्य संकटाना घाबरून किवा आपले कर्तव्य विसरून संकटाना पाठमोरा होतो तेव्हा हेच गीतेचे ज्ञान त्याला संकटाना सामोरे जाण्याची प्रेरणा देते.
सामान्यतः आजच्या घडीला आपण गीतेचे विविध पैलू ,जे कि विविध महान व्यक्तींनी आपल्या समोर मांडले आहेत त्यांचा अभ्यास करतो जसे कि वेद्व्यासांची ११ उपनिषदांपासून बनलेली ‘भगवद्गीता’..ज्ञानेश्वर महाराजांची ‘ज्ञानेश्वरी’..विनोबांची ‘गीताई’ …टिळकांचे ‘गीतारहस्य’..तर अगदी आताच्या काळातील Ranchor Prime यांची अनुवादित भगवद्गीता आणि डॉ. बालाजी तांबे यांचे गीतेवरील विवेचन आणि अजूनही बहुतायांचे गीतेवरील भाष्य.
पण शेवटी एकच सत्य समोर येते कि गीता कुठलीही असो सार एकच आहे.त्याचा मूळ घाभा एकच आहे तो म्हणजे कर्म आणि कर्मफळ.

आजचे युग कि जे अधोगतीकडे जात आहे त्यातून गीतेचे सारच आपल्याला तारू शकते.
गीताई माउली माझी,तिचा मी बाळ नेणता.
पडता रडता घेई ,उचलोनी कडेवरी.